Magazyn, receptury i food cost w jednym systemie. Każda sprzedaż zdejmuje zużyte składniki, więc liczby zgadzają się bez arkusza kalkulacyjnego.
Stany magazynowe są prowadzone w partiach. Przyjmij 10 kg kurczaka w jednej cenie, a tydzień później 8 kg w innej — POSolid rozdzieli je i zużyje najstarszą jako pierwszą, więc danie kosztuje tyle, ile realnie kosztował towar, a nie średnia.
Każdy ruch zostawia wpis w rejestrze: dostawy, sprzedaż, straty, odpisy, zwroty i korekty z inwentaryzacji. Gdy stan wygląda podejrzanie, odpowiedź jest w historii, a nie w czyjejś pamięci.
Każda zmiana stanu zostawia wiersz: co przyszło, co zużyła sprzedaż, co zostało wyrzucone i dlaczego. Każdy wiersz niesie partię, z której pochodzi, i koszt tej ilości, więc liczbę, której nie rozpoznajesz, można prześledzić wstecz aż do dostawy.
Filtruj według produktu, typu ruchu lub zakresu dat — sumy na górze podążają za filtrem: przyjęcia, zużycie i odpisy dokładnie za wybrany okres.
Receptura opisuje, z czego składa się danie — 180 g wołowiny, 50 g sera, jedna bułka. Pozycje, warianty i modyfikatory mogą mieć własne receptury, więc duża porcja zdejmuje więcej niż mała, a dodatkowy ser zdejmuje ser.
Sprzedajesz danie, a składniki same schodzą ze stanu. Gdy czegoś zabraknie, dostajesz zapis o brakach zamiast po cichu ujemnego stanu — a danie, którego nie chcesz rozpisywać, może po prostu mieć wpisany stały koszt.
Danie to nie tylko cena. Gdy POSolid zna recepturę, każda sprzedaż aktualizuje jednocześnie magazyn i koszt.
Food cost widzisz tam, gdzie podejmujesz decyzję: obok pola ceny podczas edycji pozycji i na jednej stronie, która porządkuje całe menu według kosztu, marży i food cost %. Ceny pochodzą z menu, koszty z realnych cen zakupu — nie prowadzisz drugiej listy.
Po serwisie raport kosztów zamienia ten sam rejestr w informację, ile kosztował towar i ile zarobił, w podziale na produkty i dania. Dania bez receptury trafiają na koniec listy, zamiast udawać zerowy koszt.
Każda dostawa ma własną cenę zakupu, a najstarsza schodzi pierwsza — koszty są dokładne, nie uśrednione.
Przeczytaj poradnik →Przypisz składniki do pozycji, wariantów i modyfikatorów. Każda sprzedaż zdejmuje je automatycznie.
Przeczytaj poradnik →Koszt talerza, food cost % i marża dla całego menu, zestawione z ustawionym celem.
Przeczytaj poradnik →Podaj, ile spodziewasz się sprzedać — albo uzupełnij z historii sprzedaży — a receptury zamienią to w listę zakupów, pomniejszoną o to, co już masz na stanie.
Przeczytaj poradnik →Policz, co jest na półce, i zaksięguj różnicę; zobacz, ile kosztował towar i ile zarobił.
Przeczytaj poradnik →Tak. Pozycje menu, warianty i modyfikatory mają własne receptury opisujące, co zużywa jedna porcja, a każda sprzedaż zdejmuje te składniki ze stanu. Dane wprowadzasz tylko przy dostawie i przy inwentaryzacji.
Wycenia recepturę według cen, które naprawdę zapłaciłeś za posiadane składniki, a następnie dzieli koszt talerza przez cenę netto pozycji — netto, bo pobrany podatek i tak nie zostaje w firmie. Wynik widzisz obok ceny podczas edycji dania oraz na stronie, która porządkuje całe menu.
COGS to koszt składników, które faktycznie sprzedałeś. Każdy rozchód zapisuje cenę konkretnej dostawy, z której pochodzi, oraz danie, do którego trafił, więc raport kosztów pokazuje koszt, przychód i marżę dla każdej pozycji menu w dowolnym okresie. Zwroty są odejmowane, a straty raportowane osobno.
Tak. Każda dostawa tworzy własną partię z własną ceną zakupu, a rozchód pobiera najpierw najstarszą partię. Zużycie 12 kg z partii po 4,00 i po 4,50 jest wyliczane dokładnie, nigdy po średniej.
Tak. Kupuj w workach 25 kg, trzymaj stan w kilogramach i zdejmuj 180 gramów na porcję — POSolid przelicza między jednostkami o wspólnej podstawie. Późniejsza zmiana nazwy lub definicji jednostki nigdy nie przewartościowuje historii.
Otwierasz arkusz, wpisujesz to, co realnie stoi na półce, i zamykasz go. Do momentu zamknięcia nic nie rusza stanu, więc anulowany arkusz nie zostawia śladu. Różnicę liczymy wobec stanu z chwili zaksięgowania, dzięki czemu dostawa przyjęta w trakcie liczenia trafia do raportu, zamiast w nim zniknąć.
Nie. Pozycje bez receptury sprzedają się normalnie i po prostu niczego nie zdejmują ze stanu. Zacznij od składników drogich i tych, które kończą się najszybciej, a resztę dodawaj po drodze — receptura może też mieć koszt wpisany ręcznie, dopóki jej składniki nie mają jeszcze cen.
Tak — właśnie temu służy planowanie zaopatrzenia. Wypisz dania, które spodziewasz się sprzedać w dniach objętych planem, albo uzupełnij plan tym, co faktycznie sprzedano w porównywalnych dniach, a receptury rozłożą to na surowce. To, co już masz, zostaje odjęte, reszta pogrupowana według dostawcy, a listę możesz wyeksportować albo przyjąć dostawę prosto na stan.
Magazyn, receptury i food cost w jednym miejscu — zacznij w kilka minut, bez dodatkowego sprzętu. Dostępne od pakietu Professional wzwyż.
Wypróbuj 14 dni za darmo →